Herinnering aan ons pap door een ‘aangewaaid nichtje’ zoals hij haar noemde.

“Dag aangewaaid nichtje.”, zei hij breedlachend tegen me, na afloop van een uitstekend familiefeest. Dat typeert hem zo.

Een bourgondier, een echte levensgenieter. ‘k Hoopte ook elke keer weer wanneer er een verjaardag bij mijn schoonouders gevierd werd, dat ome Kees ook aanwezig zou zijn.
Want behalve dat hij een zeker niet onverdienstelijke schilder was, had C. Peijen nog een ander talent.
Man, wat kon hij meesterlijk mooi vertellen en de manier waarop hij dat deed… met tussenpozen die de spanning deed opvoeren. Een trek van zijn sigaret, even verzitten en zijn jas rechttrekken of hij maakte een lichte draai met het hoofd.
Hij had een zachte stem maar kreeg iedereen aan het luisteren. Ik hing als het ware aan zijn lippen.